Kleren in de oven

 

We fietsen op een verlaten grindpad in het Deense, licht heuvelachtige landschap. Al de hele dag worden we geplaagd door regenbuien en een straffe tegenwind. Waarom doe ik dit ook alweer? Ik ben moe. Vandaag willen we vroeg kamperen en lekker op tijd naar bed, maar een gratis plek vinden om onze tent op te zetten is vandaag niet zo makkelijk.

 

Opeens rijdt een auto langs, die ogenblikkelijk afremt. Het raampje gaat naar beneden en een gezette, sigaren rokende man spreekt ons aan in het Duits en daarna in het Engels. Of hij ons ergens mee kan helpen? Of we soms de weg zoeken? Enthousiast roept hij er achteraan dat hij een maand vakantie heeft. We leggen hem uit dat we vandaag nogal moe zijn en geen slaapplaats kunnen vinden. Misschien kent hij een boerderij in de omgeving? "In mijn tuin kunnen jullie kamperen. Ik woon hier maar een kilometer vandaan." Omdat we wel vaker kamperen in grote tuinen en dit nooit een probleem blijkt te zijn, zetten we koers naar zijn huis. De kilometer blijkt verviervoudigd te moeten worden en we fietsen weg van de route, naar een dorp. Ondertussen zien we de auto voor ons stoppen en een tak uit de struiken breken, om die vervolgens in de auto te stoppen. Misschien heeft de man huisdieren? Hij had gezegd dat zijn vrouw vijf jaar geleden gestorven is en dat hij nu alleen woont. Ook stopt hij de auto nog twee keer om te vragen of we nog genoeg energie hebben om te fietsen, hij kan ons en de bagage ook wel meenemen in de auto. Dat lijkt ons een beetje krap, dus we fietsen verder. Toch wel raar dat hij ons zo nodig op alle mogelijke manieren wil helpen, we zijn toch volslagen vreemden voor hem? Ik deel mijn twijfels met Antoine en we besluiten om hoe dan ook kritisch te zijn wanneer we bij zijn huis aankomen.
Als we de wijk waar hij woont inrijden, stopt hij om met voorbijrijdende buren een praatje te maken. We zien hem naar ons gebaren en de buren lachen naar ons. Het zal wel goed zitten, denk ik. Zijn huis ziet er van buiten al netjes uit, met gezellige gordijntjes voor de ramen. Hij stapt uit de auto en we rijden onze fietsen de garage in. Dan loopt hij op mij af. "Wat ben jij toch ongelooflijk mooi", zegt hij terwijl hij voor mijn gevoel iets te dichtbij komt staan. Ik zet een stap terug en we lopen de tuin in. Ik zeg tegen Antoine dat hij onder geen beding van mijn zijde moet wijken, mijn intuitie zegt dat er iets niet klopt. We lopen rond in de tuin en de man loopt om het huis heen om van binnenuit de schuifdeur open te maken.
"Dit is jullie hotel, gratis en voor niets. Jullie kunnen zo lang blijven als jullie willen." Hij laat ons het hele huis zien. Het is ouderwets ingericht, maar opgeruimd en schoon. Of we wat te drinken willen? Bier, wijn? Of wat sterkers? Hebben we honger? Ik zeg dat we graag een kopje thee lusten, maar dat we onze honger graag bewaren voor het avondeten. Ik heb alles bij me om ook voor drie personen te koken. Hij gaat in de keuken aan de gang en wij zoeken een strategisch plekje uit om te gaan zitten. Aan de tafel in de woonkamer waar we alle drie duidelijk een eigen stoel hebben en dus onze eigen ruimte. Dat is ook wel nodig wat de man lijkt geen besef te hebben van iemands persoonlijke ruimte om hem heen, en al helemaal niet van die van mij. Dat geeft me een ongemakkelijk gevoel en ik neem me voor om hem dat ook duidelijk te laten weten. Met kopjes en schoteltjes loopt hij nu op en neer, ontertussen benadrukkend dat hij mij zo'n mooie vrouw vindt. "Ja, en ze is van mij!" Laat Antoine de vent duidelijk weten. Antoine en ik drinken thee, waarbij we net kunnen voorkomen dat hij er ons een glas champagne bij inschenkt. Zelf vult hij zijn theekopje aan met de inhoud van de fles. Hij moet nog wat doen, zegt hij, dus hij laat ons even alleen.
Nu is hij druk met het uitpakken van de auto. Af en aan loopt de man. "Kijk, aardbeien, voor het toetje. Kijk eens wat een prachtig stuk vlees ik heb gekocht voor vanavond. En dan deze dieren, ik ben dol op dieren. Kostten maar een euro en ik ga ze verkopen voor twintig." Een hele doos vol pluchen knuffels wordt nu uitgestald. Enthousiast loopt hij op een houten olifant af, die naast de haard staat. Met beide handen grijpt hij het beest vast en begint een redevoering in het Duits. "Maak je maar geen zorgen, papa, ik ben nu gelukkig. Er zijn vrienden op bezoek gekomen. Maak je maar geen zorgen. Ze komen uit Holland".
Wij zitten het het hele ritueel op ons gemak te bekijken. Waar ik hem er eerst van verdacht een perverse vieze man te zijn en vervolgens een alcoholist, zie ik nu dat er iets anders aan de hand moet zijn. Kunnen we hier wel blijven? Antoine wil graag binnen slapen, wat de man ons heeft voorgesteld, maar ik heb in Afrika geleerd dat ook mijn intuitie serieus genomen moet worden, ook als Antoine denkt dat het okee is omdat de ogen van de man 'goed staan'. We zetten nu eerst de tent op, terwijl we zo beleefd mogelijk allerlei snoepgoed afslaan dat hij ons voor wil zetten. "Moet je proeven, is zo zacht als boter. Ik geef het ook aan de vogeltjes. Mama zei altijd dat je de dieren te eten moet geven wat je zelf eet". Hij legt snoep op een steen, naast nog veel meer plaktroep dat ooit eetbaar moet zijn geweest. We proberen de tent klaar te maken. "Kijk, ik maak zelf bomen voor mijn tuin", roept hij uit terwijl hij de tak uit de auto in het water zet. "En hiervan maak ik bloemetjes". Blij als een kind gooit hij een stapel bloemknopjes in het water.
We zetten de fietsen op slot naast de tent, pakken schone kleren en gaan samen naar de badkamer. Ik heb geen zin om met de man alleen te zijn. Hij zegt dat we alles mogen gebruiken, wijst op het bad, trekt het badkamerkastje open.
Als hij weg is open ik het kastje nog een keer. Ja, ik had het goed gezien. In het kastje staat een doosje met Seroquel. Dit is een medicijn dat voor zover ik weet voornamelijk voorgeschreven wordt bij Schizofrenie en bij manische depressies. Dit wordt beslist een enerverende avond.
Nu begint het toch wel tijd te worden om te gaan eten. Wij stellen voor om voor drie personen te koken, maar daar wil onze gastheer niets van weten. Wij zijn vanavond te gast. Ondanks dat we al verschillende keren gezegd hebben hoe belangrijk het voor ons is om op tijd te gaan slapen, stelt hij voor om tegen tienen te eten. Tegelijkertijd duwt hij Antoine een glas bier in de handen. Ik kan het nog net afslaan en Antoine zet zijn bier zo beleefd mogelijk aan de kant.
De man zegt dat hij gaat koken en begeeft zich naar de keuken. Twee minuten later zien we hem uitgebreid planten watergeven in de tuin. Dat MOET hij schijnbaar doen. Ook vindt hij pardoes dat zijn brandschone huiskamer vies is en hij slaat aan het schoonmaken. Wij gaan in de keuken zitten en ik vraag of ik iets kan doen. Ik mag inderdaad de aardappels schiilen en een paar uien schoonmaken. Ondertussen gaat hij douchen. Twee minuten later komt hij in een grote witte badjas de keuken in. Hij slaat met de deur. "Niet schrikken, mijn vrienden. Ik sla altijd met alle deuren om inbrekers weg te jagen." Na de douche lijkt hij dan echt te gaan koken. De tafel was al uren geleden fantastisch mooi gedekt.
Tijdens het koken vraagt hij naar ons beroep. Wanneer ik vertel dat ik ambieer om als journalist aan het werk te gaan na onze reis, merkt hij op dat dat is zoals in de film van Crocodile Dundee. Ik zie dat hij iets uit de la pakt en plots staat hij met opgeheven hand voor mijn neus. Hij heeft een gigantisch keukenmes in zijn hand. Ik doe alsof het me niets doet. Hij lacht en legt het mes terug in de la. Ik sis tegen Antoine: "Zag je dat? Hij had wel uit kunnen schieten! Hij is zo onbehouwen!" Hij is een boom van een vent en als hij je een hand geeft knijpt hij die al bijna fijn. Ik weet nu al dat ik morgen blauw ga zijn van al dat zogenaamd vertederd knijpen in mijn wang en beetpakken bij mijn schouders.
Als voorgerecht serveert hij zalm en makreel met lekkere sausjes, nadat hij tijdens het uitbrengen van een toost met veel geweld zijn glas met drank tegen de lamp boven de tafel smijt en alle drank over zijn bord vloeit. Als hij nog niet halverwege is met eten gaat hij terug naar de keuken. Wat hij niet opgegeten heeft brengt hij naar buiten voor de vogeltjes. "Voor de vogeltjes, die zalm!" denkt Antoine ontzet. Dit is het meest luxueuze gerecht dat wij in tijden gegeten hebben. Nu komt onze gastheer de keuken uit met aardappelen en een of andere vleesrollade. Het vlees druipt van het vet, hij heeft het met extra veel varkensvet gebakken. Ook de saus bubbelt van het vet. Er zit volgens hem 250 gram boter in. Hij schept aardappelen en twee stukken vlees op mijn bord. Dan bedient hij zichzelf en begint te eten. Terloops geef ik ook Antoine de schalen met eten aan. Antoine lijkt er vanavond niet toe te doen. Wanneer de man weer afgeleid is van het eten schuif ik de helft van het vlees terug op de schaal. Nu laat hij ons zien waarom zijn huid zo lekker zacht is ("moet je voelen!!"). Hij smeert een dikke laag creme op zijn armen en begint dit als een gek in te wrijven. Hij gaat voor het haardvuur staan want dan trekt het beter in. Wij eten rustig door en bekijken dit amusante schouwspel. De man heeft het nu zo warm dat hij niet meer kan eten. Werderom gaat een volledige maaltijd naar de vogeltjes.
Opeens krijgt hij een ingeving. Hij moet even iets doen, zegt hij. Hij is niet boos, maar willen we alsjeblieft even naar buiten gaan? We maken ons snel uit de voeten en nemen onze tassen gauw mee, wie weet wat er nu komen gaat.
Nadat we een minuut of tien in onze tent gewacht hebben, besluiten we om te gaan slapen. Het is al tegen elven en het wordt donker. Plotseling galmt onze gastheer vanuit het huis, dat we weer binnen mogen komen. 'Het' is klaar. Binnen zitten twee giechelende jongelui (de buren blijkbaar). De tafel is nu gedekt met verse rozen en nieuwe kaarsen. Hij steekt een heel verhaal af over hoe hij niet uitgenodigd was voor onze bruiloft. Op tafel liggen twee koperen hoefijzertjes. Tijdens zijn speech vertelt hij dat pas getrouwden de ijzers op een bepaalde manier aan de muur hangen. Als hij uitgepraat is eten we aardbeien als dessert, nadat hij eerst een bord met veel geweld kapot heeft gegooid op de grond. Schijnbaar om te testen of we zouden schrikken, maar omdat we van hem werkelijk alles verwachten, schrikken we niet. Hij wil niet dat we helpen met de afwas en eindelijk kunnen we de rust van onze tent opzoeken. Morgenvroeg om half negen worden we weer verwacht. Het eerste uur dat we in bed liggen blijft hij nog om de tent sluipen. Ik doe geen oog dicht, want ik beeld me levendig in hoe hij met het grote keukenmes opeens de tent zal openrijten en recht door onze slaapzak heen op ons in zal steken. 's Nachts worden we weer wakker van alle muziek die uit het huis galmt. Gelukkig wordt het weer rustig en kunnen we nog een paar uur slapen.
Om kwart voor acht schrillen we wakker. "Goedemorgen mijn vrienden. Het is half negen, tijd om op te staan. Ik heb jullie kleren in de oven gestopt." Antoine schrikt zich wild. We vliegen de slaapzak uit en pakken snel de slaapspullen in. Onze gewassen kleren die we gisteren aan de lijn gehangen hebben hangen er inderdaad niet meer. Ik laat het maar gewoon over me heenkomen. "De eieren zijn al klaar. Komen jullie?" We laten de tent voor wat die is en lopen op hem af. Uiteraard krijg ik een stevige knuffel. Goed geslapen? Hebben we vannacht nog muziek gehoord? Hij is vannacht naar de disco geweest. Taxichauffeur zus en zo heeft hem opgehaal. Kijk, hij heeft een briefje op de deur gehangen. Wij weten niet meer wat we allemaal moeten geloven dus we knikken maar wat. Hij zegt dat hij helemaal niet geslapen heeft, dat hij vanmorgen een bad genomen heeft met rozenblaadjes erin en toen wat is ingedommeld. In de huiskamer is de tafel weer prachtig gedekt. De televisie staat aan en creeert een onrustige sfeer. Gelukkig zitten onze kleren niet in de oven, maar hangen ze op een wasrek voor het haardvuur. Ze stinken naar sigarenrook maar zijn wel droog. Op tafel staan verse rozen en verse broodjes, aardbeien en eieren. De man vraagt tot drie keer toe of ik al naar het toilet ben geweest. Ik ben blijkbaar naar het verkeerde toilet geweest, want wanneer we na het ontbijt onze tanden poetsen in de badkamer blijkt dat hij ook hier verse rozen heeft gezet, speciaal voor mij.
Tijdens het ontbijt krijg ik een boekje in mijn handen gedrukt dat hij speciaal voor mij geschreven heeft. Het is een agenda, met voor de komenende veertien dagen uitgeschreven wat we moeten doen. Gunstig voor mij, want de ene dag heeft Antoine de opdracht om mij bloemen te geven en de andere dag een massage. Ook moet hij ons per se tijdens het ontbijt vertellen dat hij zijn ballen scheert, iets wat hij alleen aan heel goede vrienden vertelt. Antoine kan zijn lachen nu bijna niet meer inhouden en we maken dat we wegkomen.
Bij de deur wil hij me 50 euro in de handen drukken maar dit weet ik te voorkomen. Met een soort van overlevingspakket (tandenborstels, nagelknipschaartje, puimsteentje, pennen, spiegeltje en uiteindelijk toch 10 euro) fietsen we de oprit af. Later vinden we overal kleine souveniers, waaronder ogenschijnlijk militaire speltjes met zijn naam erop en snuisterijen die hij van zijn moeder had georven. Als we wegfietsen rent hij achter ons aan, de hoek om. Met groot gebaar zwaait hij ons uit, onderwijl tranen wegpinkend. De hele buurt heeft er ongetwijfeld van genoten.
Wij zetten flink aan op de pedalen en kiezen een andere route dan we hem verteld hebben, bang dat hij achter ons aan zal komen. Kilometer voor kilometer voelen we ons beter. Op een bankje in het volgende dorp evalueren we de belevenis. We weten dan nog niet dat het ons energie heeft gekost voor een week. Alles wat we van hem hebben gekregen geven we in de loop van die week weg, omdat we ons van deze ervaring, hoe interessant ook, los moeten maken.
Ik was bang dat we in noord-Europa niets zouden beleven om over naar huis te schrijven, maar niets is minder waar.

2 Reactions to: “Kleren in de oven”


  1. 1 Annelies

    Hoe absurd ook, grappig is dit verhaal wel! Maar zo zie je wel dat je altijd alert moet blijven en je gevoel moet volgen!

    Groetjes
    Annelies

  2. 2 Fleur

    Hallo,

    Wat een verhaal zeg, ongelooflijk! Volgens mij wordt jullie reis ooit nog eens verfilmd! Hoop wel dat de volgende ervaringen iets minder spannend zullen zijn.

    Liefs,
    Fleur

Leave a Reaction