De zin van het fietsen

 

En dan zit je zomaar ineens bij moeders thuis op de bank.

 

Een grotere overgang kun je je bijna niet voorstellen. Van brandende afvalhopen langs de weg, ratten die langs je voeten glippen en vis die samen met de afwas in de gootsteen ligt in Guinee, naar een luxe koffie op het vliegveld van Brussel, in een zoevende auto met airconditioning, met een stukje vlaai uit een glanzend gepoetste witte keuken. Ik dacht dat ik de volgende dag in de supermarkt mijn mandje zou willen overladen met lekkernijen, maar niets was minder waar. Ik vond het bijna genant om meer dan brood en een pot jam te kopen, en daarbij te kunnen kiezen uit een onmogelijke hoeveelheid producten.

 

Hoe kwamen we hier nou zo opeens terecht? Dit was beslist geen geplande actie. Velen hebben het hoe, wat en waarom inmiddels van ons vernomen, maar voor de volledigheid nu ook uitleg op onze site.

 

In de binnenlanden van Guinee-Bissau en Guinee liepen we tegen een aantal moeilijkheden aan. Door steekvliegen, hitte en het gebrek aan voorzieningen zonk ons regelmatig de moed in de schoenen. Tegelijkertijd deden we onszelf nu al maanden plezier met de wekelijkse Lariam-pillen (tegen eventuele malaria) en de bijbehorende bijwerkingen. Altijd kwamen we wel weer uit een tijdelijke dip en gingen we er met frisse tegenzin weer tegenaan. Ik merkte echter dat het me steeds meer energie kostte om door te gaan en het ook nog enigszins goed vol te houden. Eigenlijk vond ik het niet leuk meer maar was ik te nieuwsgierig naar iedere volgende ervaring om het gewoonweg op te geven.
Toen we in Labe (binnenland van Guinee) twee dagen in het meest luxe hotel geweest waren (lees: Afrikaanse hut met douche en toilet) hebben we toch de kaart van Afrika en het klimatenboek uit de tas opgediept. We liepen tegen een aantal lastige problemen aan wat verder fietsen in West-Afrika moeilijk maakte. Enorme hitte in Mali (je weet pas hoe je om kunt gaan met hoge temperaturen wanneer je er middenin zit, wij houden er dus niet zo van), een dubieuze zogenaamd stabiele politieke situatie in Ivoorkust (met vooral veel gefrustreerde jongemannen met wapens, die op dit moment niet veel te vechten hebben) en het aanstormende regenseizoen in heel West-Afrika (waarvan we al een voorproefje hebben mogen ervaren, alsof de goden hun zwembaden over ons uitstortten en geen boom overeind kon blijven staan). Even puzzelen met kaart, klimaten en politieke situaties en een nieuw plan leek geboren. Nog even doorfietsen naar Sierra Leone, vliegen naar Uganda en vervolgens via Oost-Afrika naar Kaapstad. Aantrekkelijk plan, nu nog even informeren naar de ticketprijzen.
Tsja, als er electriciteit is tenminste. Dan pas werken voor ons gewone zaken als telefoon en internet. Waar boek je tickets in zo’n geval? Op het vliegveld zelf, dus op die pedalen voor de volgende 400 kilometers naar het vliegveld van Conackry. Niet dat dit ook maar een klein beetje hielp, want ook hier is men niet uitgerust met een internetverbinding of zelfs maar een computer (bagagelabels schrijft men er met de hand). In de stad zelf konden we enige informatie verkrijgen en met stug volhouden hadden we na vier dagen fulltime werk twee tickets in onze handen. Hoe we uiteindelijk tickets gekocht hebben is een apart verhaaltje waard.
Tickets naar Oost-Afrika waren nauwelijks verkrijgbaar en sowieso waren directe vluchten vele male duurder dan die via Europa. Vliegen vanuit Freetown (Sierra Leone) was al helemaal geen optie, want 400$ duurder dan vanuit de hoofdstad van Guinee. Wij zouden vliegen naar Brussel, een weekje gaan nadenken over het genomen besluit om onze reis in Uganda te vervolgen en tickets boeken vanuit Europa.
En zo geschiedde. Na een dikke week nadenken (lees: heen-en-weer crossen door Nederland om gauw al onze vrienden op te zoeken) reden we in een keer door naar het reisbureau om onze tickets te boeken. Zonder dus ook maar een keer rustig op de bank een goed gesprek gevoerd te hebben.

 

De voorbereiding voor dit deel van de reis kon beginnen. Voorbereiding? We waren toch op reis en helemaal klaar met alles? Ja, onze brander zat vol slechte-diesel-meuk, onze kleren moesten vijfentwintig keer gewassen voordat er geen ondefinieerbaar zwart spul meer vanaf kwam, de verzekering genspecteerd, Antoine herstellen van een vastzittend SI-gewricht en ik van een voortdurend ontstoken oog. Daarbij moest onze website naar een nieuw technisch niveau getild worden om goed te blijven functioneren, een belangrijke en grote klus. Tussendoor de verjaardag van Antoine vieren en presentaties geven ten behoeve van het project in Nepal. Langzamerhand begon mijn hoofd te tollen.
En toen zaten we eindelijk zomaar ineens rustig op de bank. Waar zijn we eigenlijk mee bezig?

 

Ik zat duidelijk niet lekker in mijn vel. Of het nou kwam door de Lariam, door het vele werk dat ineens op ons afkwam of door allemaal onverwerkte Afrika-ervaringen, geen idee. Maar ik kon het even allemaal niet meer bolwerken. Ik voelde me nogal belachelijk; hoe kun je van reizen nou overspannen raken? Hoe of waarom het nou ook kwam, het was duidelijk dat over twee weken weer afreizen naar het Afrikaanse binnenland niet zo verstandig was.
Antoines wereld stond inmiddels volledig op zn kop. Fietsen door de Sahara naar West-Afrika. Toch maar hoppen naar Oost-Afrika. Nu opeens via Europa. Gelukkig terug naar Afrika. Toch weer niet terug naar Afrika. “This is a big joke, no worldtrip”, vond Antoine. Hij zag ook wel in dat het even niet anders kon, maar wist niet meer hoe hij het had.
Ik moest bij mezelf te raden gaan. Wat deed ik verkeerd, wat moest er anders? Waarom was ik op reis? Het klinkt raar om dat pas na ruim een half jaar reizen te gaan bedenken. Ik dacht dat ik het wel wist. Ik reis om mensen te leren kennen, verschillende culturen, maar vooral mezelf. Om te leren genieten van het hier en nu. Om het verleden los te laten en niet altijd vooruit te kijken naar de toekomst. Oh wat was het daar mooi` en Ik kijk uit naar…` moet maar eens afgelopen zijn. Waarom lukte het dan niet? Waarom kon ik mijn doel niet bereiken, genoot ik niet van het ontmoeten van verschillende culturen en lukte het niet te leven in het hier en nu? Langzaam drong het tot me door dat ik die ambities misschien wel had, maar dat ik ze tijdens de reis losgelaten had. Ik had andere reisdoelen geadopteerd, ik had de reisdoelen van Antoine voor de mijne aangezien. Daarbij was ik ver weggelopen van mijzelf. Nu was het ineens niet zo vreemd meer dat ik me ongelukkig voelde ondanks onze fantastische reis.
Antoine en ik hadden veel te bespreken. Niet alleen over de praktische voortzetting van onze reis, maar over vanalles wat zo krom was in het denken over de wereldreis. Waarm wilden we dan werkelijk reizen? Wt was dan zo belangrijk? En hielden we onszelf soms voor de gek? Voor Antoine was dit erg schokkend, nu leek hj zichzelf te verliezen. Hier al die jaren naartoe geleefd, altijd samen door een deur en nu opeens een volledig ander beeld van de wereldreis?
Want daar kwam het eigenlijk op neer. Om mijn doel om met beide benen in dit moment te leren staan te bereiken, kan ik niet met deadlines reizen, met geografische doelen en tijdslimieten om ergens op tijd te zijn. Om mensen en culturen te leren kennen hoef ik niet zo nodig van A naar B te reizen. Dat kan heel goed `een rondje zijn. Dat waar Antoine al jaren naar toeleefde, wilde ik ineens niet meer. Ik had mezelf voor de gek gehouden, maar hem net zo goed.
Lichamelijk kwam bij mij ineens alle stress eruit die ik in Afrika blijkbaar zo netjes binnengehouden had. Vermoeidheid, oneindig heftig trillen en ontstoken ogen. Met ieder gesprek voelde ik me lichter worden, alsof ik een stukje van mezelf terug vond binnen onze duo-gedachten. Antoine had na Afrika een nieuw doel gekregen. Nu zouden we naar de Noordkaap fietsen en door naar Rusland Nota bene iets wat ik zelf geopperd had. Nu wilde ik opeens ook dat doel laten varen. Gewoon vertrekken en ons laten leiden door de wind, de zon en interessante richtingen.
Ook wij zijn het dus weleens niet met elkaar eens en ook wij moeten dus geven, nemen en de gulden middenweg opzoeken. En dat is helemaal niet erg. Alweer bijna twee weken geleden zijn we weer vertrokken. Eerst langs vrienden in Geldrop, Eindhoven, Arnhem, een dag hooien bij oude vrienden in Beekbergen, via Zwolle naar de Duitse grens. Eenmaal op de fiets voelt het weer als vanouds. Vers gemaaid gras en frisse bossen ruiken, regen en zon voelen op je huid en s middags niet weten waar we s avonds gaan slapen. Aanvankelijk volgen we een fietsroute om lekker op ons gemak richting het noorden te fietsen. Helemaal zonder doel fietsen is niet mogelijk en ook niet nodig. Maar als moeilijk te behalen doelen een prachtige reis overschaduwen, gaat ergens toch iets verkeerd. Dus fietsen wij nu richting het noorden en brengen wensen ons op de goede weg.

 

Reizen is meer dan tempels bekijken en exotische gerechten eten. Door deze reis leren wij om naar onszelf te kijken, misschien wel heel erg diep. Niet alles gaat altijd zoals we het zouden willen en flexibiliteit is daarbij een godsgeschenk. We kunnen heel veel aan, zo lang we maar dicht bij onszelf blijven en onze grenzen blijven herkennen en respecteren. Deze lastige levensvragen zijn de echte reiservaringen. Bij moeders thuis op de bank zitten kan heel nuttig zijn om een en ander uit te zoeken, maar om echt wat over het leven te leren willen we bijzonder graag weer op reis.

5 Reactions to: “De zin van het fietsen”


  1. 1 trudie

    He hoi,
    alles nog goed met jullie? Maak het niet te zwaar allemaal! Vandaag de tent aan je moeder uitgeleend, een slaapzak enzovoorts. Ik hoop dat jullie gezellig samen gaan fietsen. Ze heeft er zin in!
    Fiets waar de wind je voert, schuil als het regent en geniet samen van het mooie Zweden!

    Trudie

  2. 2 wil eijkenboom

    hallo chantal&antoine
    ik heb jullie ontmoet in eindhoven . bij de old timers,ik hoop dat alles naar wenst gaat,zijn jullie alle in zweden .Ik vindt het geweldige wat jullie doen.

    wil

  3. 3 janneke brouwer

    Hee lieve Chantal en Antoin,

    Ik hoop dat jullie het goed hebben. Mooi verhaal heb je geschreven Chantal, ben blij om te horen dat jullie er samen zo uit zijn gekomen. Ga waar de wind je brengt (dan heb je altijd de wind in de rug in ieder geval!!) Zet hem op en houd ons op de hoogte!

    Thanx voor het leuke kaartje trouwens!!!

    Dikke zoen uit Den Haag

  4. 4 janne

    Ha Chantal en Antoine,
    Het is ondertussen gelukt de centjes naar het Nepal-project te krijgen. Ben benieuwd naar jullie kaartjes en mn. de herkomst ervan.

    Zelf vertek ik eind deze week voor 10 dagen naar RoemeniĆ« (Karpaten). Zelf ben ik daar nog nooit geweest, maar jullie wel geloof ik…….

    Groetjes,
    Janne

  5. 5 Jeannette Klein

    Hoi Antoine en Chantal,

    Tja het is weer eens iets anders dan Afrika!
    Reizen moet leuk zijn en als het dat niet meer is, dan is het tijd voor iets nieuws! Ik hoop dat de strategie die jullie nu hebben gekozen wel voor allebei goed werkt.
    Ben benieuwd hoe het is in het hoge noorden.
    Ik hoop dat jullie de site wel blijven bijhouden met verhalen?

    Groeten, Jeannette

Leave a Reaction