Onderstaande e-mail stuurden we vanuit Labe naar huis. Voor de nederlandstaligen onder ons geeft het een beetje een indruk van hoe we ons voelden in de jungle. Overigens gaat het nu, twee weken later, veel beter met ons. En ondanks alle moeilijke omstandigheden moet een ding gezegd: de mensen hier in Guinee zijn echt heel erg aardig. In de hoofdstad misschien een beetje typisch, maar dat is in elke grote stad. Wanneer we door de dorpjes fietsen springen de vrouwen op van hun stoel -of liever gezegd boomstronk- en juichen ze ons toe alsof we een koninklijk paar zijn. Kinderen hossen langs de kant van de weg en worden helemaal gek van enthousiasme. Daar moeten we wel om lachen.

Helaas kunnen we vanuit hier niet bellen. Ze hebben geen Windows maar Linux en Skype werkt niet. Ook hebben ze geen telefoon dus je kunt ook ons niet bellen. Valt even tegen, maar ik denk dat we gauw wel weer een pc tegenkomen waarmee het wel werkt.

We zijn druk bezig met het laden van fotos al gaat dat erg langzaam. We hebben er al 12 van de uh…. 155…

Guinee is een bizar land. Ik dacht dat het in Guinee Bissau wel ultiem arm was, maar het kan dus nog erger. De mensen zijn overwegend vriendelijk daarentegen, maar soms lopen we ook gekken tegen het lijf. Trekt er iemand heel gemeen aan mijn haren bijvoorbeeld, ik heb echt moeite om dat van me af te schudden.

Op 1 april hadden we echt een zware dag. We waren al om 6.40u op pad maar hadden een superslechte weg. Zand, wasbord, heuvels, en toen werd ik gewoonweg aangevallen door steekvliegen. Niet normaal meer. Hele lijf vol DEET gesmeerd, vliegennetjes op en dan nog. Kropen ze op mijn duim of onder mijn horloge, waar dan net geen DEET zat. En telkens steken op dezelfde plek op mijn pols. De vorige dag hadden ze me ook al te pakken gehad. Duurt een dag voordat je het resultaat ziet, maar ik had al bulten dus ik wist wat al die beten gingen doen. Ik werd er gewoon gek van. Antoine fietste achter me en dat ging zo:
‘Links op je rug! Bij je vlecht! Rechts onder! Je linker schouder!’ Enzovoorts. En ik maar slaan, balancerend op slechte weg heuvel op met een paar km per uur.

Ik had bedacht dat het het beste was om rustig te blijven want als je je opwindt is de allergische reactie nog erger, maar zo ongeveer ieder kwartier moet ik alleen maar superhard huilen (terwijl Antoine dan met vanalles en nog wat om me heen wapperde).

Na 30km bereikten we tegen twaalf uur dan toch het volgende dorp. En dan kom je daar aan, het is het grootste dorp op de kaart en het enige in 150 km, en dan is er dus in feite niets. Ze verkopen mangos, oliebollen, gekookte rijst en warme, dure frisdrank. En er staan zon 30 hutjes en er is een waterpomp. We hebben 2 uur in de schaduw van een niet functionerend tankstation gezeten en de moed zakte me steeds verder in de schoenen. Dus we besloten om ondanks de enorme enorme hitte verder te fietsen. In ieder geval richting Labe, richting de civilisatie.

5 km later een knal. Antoines buitenband gescheurd. Ook nog op een plek waar een auto een dag eerder gestrand was (de mensen zaten te wachten op een monteur, wij voelden er ons niet zo prettig bij al waren ze niet onaardig) dus dat was geweldig. Ahum. Tassen eraf, fiets in een beetje schaduw en repareren maar. Geen steekvliegen meer gelukkig maar wel een miljoen kleine vliegen die OVERAL in kropen.

Net ervoor had ik gezegd tegen Antoine dat ik het toch wel fijn zou vinden als we een lift zouden kunnen krijgen. Naar omdat we al in tijden geen normaal vervoer gezien hadden, alleen autos die al 4 meter hoog volgeladen waren en met minstens 10 mensen erin, gaf ik het weinig kans. Tot… er een wit busje langs kwam met witte mensen erin! Witte mensen in de rimboe! Ja, iedereen denkt hier in zwart en wit. Als de internetman voor Antoine even een file aanmaakt, heet dat ‘le blanc’. Niet Antoine ofzo, nee le blanc, de witte.

Anzala en Geraldine reizen nu per busje door Afrika en gaan daarna met de rugzak verder. Ze hadden plaats in hun busje en samen zijn we verder gereden. Nog een uurtje want het was al laat. Samen hebben we ergens in de wildernis gekampeerd. De volgende dag zijn we naar Labe gereden. 100km koste een hele dag, door de enorm slechte weg. Labe is ook echt helemaal niets. We zijn na een nacht in een verschrikkelijk hotel verhuisd naar iets fatsoenlijks waar tenminste water is. Goed idee want de volgende dag hebben ze er onze Franse vrienden geprobeerd te bestelen. Ze kwamen thuis op het moment supreme.

Alles is niets. Het eten is nog steeds niets (al hebben we wel een redelijke eettent gevonden waar we kunnen kiezen uit vlees met rijst en rijst met vlees) en zoals ik al schreef lopen er heel wat gekken rond hier.

Gelukkig is ons hotel fijn maar wel wat duur (15 euro) en hebben we aan Anzala en Geraldine goede vrienden. En dat pept op. We doen lang niet alles samen maar komen elkaar steeds hier en daar tegen en eten samen enzo.

Er is hier echt slechte watervoorziening en weinig electriciteit. Ik heb op 1 plek chocola gevonden maar die was 4 jaar over de datum. Van de oliebollen krijg ik buikpijn maar gelukkig is het mangoseizoen. Daar worden we mee doodgegooid. Op het platteland betalen we anderhalve eurocent per mango. Hier in de stad 5 cent. We eten ons dus klem aan de mangos.

We gaan morgen waarschijnlijk verder want dan is het internetcafe dicht, eventueel rusten we nog een dagje uit, ligt eraan. We gaan heel rustig verder door de Fouta Djalon naar Freetown. We zijn druk aan het denken over hoe de tocht voort te zetten. Nu hadden we veel elementen tegen. De vliegen, de weg, de enorme hitte want zelfs de mensen hier vinden het warmer dan normaal. Als al een paar van die elementen anders zouden zijn zou ik het waarschijnlijk beter aankunnen.

Het ziet ernaar uit dat we nog een week of 6 doorfietsen ofzo en dan het vliegtuig pakken naar centraal Afrika, bijvoorbeeld Gabon. Dan komen we goed uit met het seizoen en kunnen we misschien in september Namibie bereiken, wanneer het daar lente wordt. In Namibie is het verder ontwikkeld. Ik denk dat ik het stof, de armoede en de rimboe beter aankan als de temperatuur iets beter is en in de wetenschap dat het voor een bepaalde tijd is. We hebben ook overwogen om even in Europa te komen fietsen om bij te komen, omdat het nu lente wordt, maar ik denk dat het dan moeilijk wordt om terug te gaan naar het stof. En prijzig bovendien.

We zijn ook andere fietsers tegengekomen die de afgelopen 2 jaar gefietst hebben, van Frankrijk naar Japan, door Zuid Amerika en nu een half jaar Afrika. Ze zijn op weg naar huis nu. Zij vinden Afrika echt het moeilijkste deel van hun reis. Dat is goed om te horen. Ook belangrijk om te beseffen dat we hier geen 2 jaar rond moeten hangen maar onze tijd beter sparen voor de rest van de wereld.

In principe gaan we vanuit Labe naar Mamou, Kindia, en dan zuidelijk naar Sierra Leone. We wilden Conakry skippen vanwege de rotte weg er naartoe, maar misschien weegt het element van de civilisatie (internet, supermarkt, koffie) zwaar genoeg om de omweg te maken. Ook naar Freetown gaan we waarschijnlijk toe. Hopelijk redden we Sierra Leone voor het regenseizoen. We weten dat de weg vanuit SL naar Guinee heel moeilijk is, maar er zit niets anders op tenzij we terug gaan via Conakry. We zien wel. We twijfelen nog over Mali of Ivoorkust maar daarvoor hebben we nog contact.

Heel veel liefs aan jullie allemaal. Wij houden de moed erin en ik moet zeggen dat ons meest recente plan me wel weer energie geeft. Ook jullie oppeppende woorden steken ons een hart onder de riem.

Ook van Antoine natuurlijk heel veel groeten. We zijn echt blij dat we elkaar hebben om elkaar op te peppen.

Hou de site in de gaten, fotos komen eraan. Senegal is bijna klaar. Nog uh;;; heel veel te gaan…

Chantal

ps als jullie een telefoontje krijgen op je mobiel met een buitenlands nummer vandaag of morgen, ik denk beginnend met 0224 ofzo, aub niet opnemen maar met Teledump terugbellen. Dat betekent dat ik dan een telefoon heb kunnen lenen van iemand. Denk overigens niet dat het lukt hoor…